Παχύς, Άρρωστος & σχεδόν πεθαμένος...

Fat, Sick & Nearly DEAD - Παχύς, Άρρωστος & σχεδόν πεθαμένος (2010)

Το ντοκιμαντέρ «Παχύς, άρρωστος, και σχεδόν πεθαμένος – Fat, sick, and nearly dead» είναι μια εμπνευσμένη ταινία που εξιστορεί την προσωπική αποστολή του Αυστραλού Joe Cross να ανακτήσει την υγεία του. Υπέρβαρος κατά 45 κιλά, φορτωμένος με στεροειδή φάρμακα και υποφέροντας από μια εξουθενωτική αυτοάνοση ασθένεια (Κνίδωση), ο Joe είναι στο τέλος της ελπίδας. Στον καθρέφτη βλέπει έναν άνθρωπο 140 κιλών με μια τεράστια, κρεμασμένη κοιλιά και ένα μονοπάτι μπροστά του, που δεν θα τελειώσει καλά – με το ένα πόδι ήδη στον τάφο, το άλλο δεν είναι και πολύ πίσω. Με τη βοήθεια ειδικών, ο Τζο Κρος περιγράφει τις αλλαγές σε διατροφή και τρόπο ζωής, που θα βοηθήσουν και άλλους στην απώλεια βάρους και τη βελτίωση της υγείας τους.

Σκηνοθεσία:Joe Cross - Kurt Engfehr
Ηθοποιοί:Joe Cross 


Παρακολουθείστε το πολύ ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ.....



Fat, Sick & Nearly DEAD - Παχύς, Άρρωστος & σχεδόν πεθαμένος (2010)




Fat, Sick & Nearly DEAD 2 - Παχύς, Άρρωστος & σχεδόν πεθαμένος 2 (2014)

«Με αυτό τον τρόπο κάνουμε τη διαφορά στον κόσμο», λέει ο Joe Cross. "Ένα άτομο και ένας χυμός τη φορά". Ο αυστραλιανός Joe ξεκίνησε με τον εαυτό του στο αρχικό ντοκιμαντέρ του 2010, το οποίο χαρακτήριζε τη μετάβασή του στην υγεία - και ένα υγιές βάρος - χάρη στην αυστηρή τήρηση των χυμών φρούτων και λαχανικών, σε μία οδική περιήγησή του σε όλη την Αμερική εκθειάζοντας τα καλά αυτού του σχήματος.

Αυτή η έξυπνη αλλά ευγενής παρακολούθηση, η οποία σκηνοθετείται και πάλι από τον Kurt Engfehr, ισοδυναμεί με έναν γύρο νίκης, στον οποίο ο πλέον ταιριασμένος και υγιής Joe χτυπά και πάλι στο δρόμο για να εξαπλωθεί η καμπάνια για τους χυμούς και να επισκεφτεί μερικά γνωστά πρόσωπα από την πρώτη ταινία .

Παρακολουθείστε με αμείωτο ενδιαφέρον  την συνέχεια της ταινίας...

Fat, Sick & Nearly DEAD 2 - Παχύς, Άρρωστος & σχεδόν πεθαμένος 2 (2014)




Σας άρεσε το άρθρο?
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΣΤΟ FACEBOOK ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ή κάντε κλικ παρακάτω στα εικονίδια κοινωνικών δικτύων επιλογής σας:


0 Διαβάστε Περισσότερα... »

Οι επιπτώσεις των γαλακτοκομικών...

0

“Έχεις πάρει λοιπόν μια αγελάδα παραμάσχαλα”
Οι επιπτώσεις των γαλακτοκομικών προιόντων.

Πρόλογος
Αποφάσισα να εντάξω σε αυτό το άρθρο πέραν απο τις επιπτώσεις των γαλακτοκομικών στην υγεία του ανθρώπου, και τις επιπτωσεις της γαλακτοβιομηχανίας στα ζώα που εκμεταλλεύεται. Οι επιπτώσεις της γαλακτοβιομηχανίας στην ίδια την φύση, σχολιάζονται σε προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο ‘Βιώσιμες τροφές’.
Και ξεκινάω ετσι δυναμικά περί ηθικής, διότι δεν θα μπορούσα αλλιώς. Το να αναφέρω τις επιπτώσεις της κατανάλωσης των γαλακτοκομικών στον άνθρωπο, χωρίς να αρχίσω από τις επιπτώσεις στα ίδια τα ζώα που τα παράγουν, δεν διαφέρει από την τραγική δήλωση ενός γονέα ό οποίος χάνει το παιδί του και μες στον θρήνο του, λυπάται και για το αντίκτυπο της απώλειάς του στην υπογεννητικότητα της χώρας του…

Το έγκλημα της κοινωνίας απέναντι στο μυαλό μας και τα ζώα.

H έννοια του σπισισμού.

Έχεις πάρει λοιπόν μια αγελάδα παραμάσχαλα και δεν την αφήνεις να ηρεμήσει λίγο βρε παιδί μου! Να ζήσει λίγο ίσως; Λέω τώρα! Ποια, η αγελάδα; Ναι, η αγελάδα. Μη με κοιτάς σαν αγελάδα. Αυτό που σου λέω. Έχει ψυχή, σώμα, νού και προπαντώς χώρο στον σύμπαν που την έφτιαξε. Δεν αποτελεί δώρο για τα παιδιά σου και τις λιγούρες σου. Χωρίς πλάκα. Αποτελεί ξεχωριστό, θαυμάσιο όν σκεπτόμενο, ικανό να νοιώσει συναισθήματα και αξίες όμοιες με τις δικές μας.
Ε και; Από αυτήν την αφελή σκέψη ξεκινάει όλο το πρόβλημα. Δεν φταίμε εμείς για αυτήν την σχεδόν αντανακλαστική σκέψη. Φταίνε οι γονείς μας (όπως πάντα), η κοινωνία και η προπαγάνδα των φιλοχρήματων εταιριών. Δηλαδή όλοι. Και εσύ φταις βέβαια, αλλά τελευταίος. Από τότε που θυμάσαι λοιπόν τον εαυτό σου έχεις εικόνα την μαμά να σε πρήζει να πιείς το γάλα σου. Αν δεν το έπινες, τα άκουγες. Όπου πήγαινες, πουλούσαν αυτό το άσπρο γάλα, και κανένας δεν είχε πρόβλημα με αυτό. Ποιος φτιάχνει το γαλατάκι Γιαννάκη; Η αγελάδα, μαμά. Μπράβο αστεράκι μου! Η μαμά; Και η μαμά δεν φτιάχνει γάλα; Μα τι ερωτήσεις είναι αυτές Γιαννάκη μου! Ντροπή! Τέτοια σκηνικά αγαπημένα.
Την αγελάδα λοιπόν, όχι μόνο της πίναμε το γάλα της πανταχούθεν και ολούθεν, την τρώγαμε κιόλας! Άλλο κι αυτό! Φάε το κρεατάκι σου Γιαννάκη μου! Ποιος τον ρώτησε τον Γιαννάκη αν θέλει να τρώει ζωάκια; Κανείς. Ποιος του έδωσε ποτέ την επιλογή; Ποιος του έδωσε καν το δικαίωμα να νοιώσει συμπόνια;
Έτσι λοιπόν μεγαλώσαμε όλοι με ένα ψέμα. Που γεννάει ψέμα, που γεννάει ψέμα… Γιαννάκη, τα σκυλάκια τα αγαπάμε αγάπη μου, δεν τα χτυπάμε! Είναι καλό το σκυλάκι! Και βλέπεις τον Γιαννάκη χαμένο στο νέφος των κοινωνικών διαχωριστικών υποδείξεων. Τι να κάνω δηλαδή εγω τώρα; Να αγαπάω το ένα και να τρώω το άλλο; Το λεγόμενο Speciesism- Σπισισμός. Ο στεγνός ρατσισμός απέναντι σε μερικά μόνο είδη, δεν προτείνεται απλά ως φυσιολογικός, παρατείθεται εντελώς αυθαίρετα ως αδιαμφισβήτητα αποδεκτός από όλους γύρω του! Αν αντιδράσει ο Γιαννάκης σε αυτην την φάση, που δεν πρόκειται γιατί έχει ήδη επιτυχημένα υποστεί κοινωνική πλύση εγκεφάλου, θα βιώσει ως και κοινωνικό αποκλεισμό. Αγγίζουμε πλέον τα σύνορα του φασισμού.
Είναι όποιος τρώει κρέας και γαλακτοκομικά φασίστας; Να εξηγήσω. Με βάσει τους νόμους της φύσης ΝΑΙ. Ακραία δήλωση; Καθόλου! Ακραία κατάσταση; Εντελώς! Η φύση κατέχει σοφία μεγαλύτερη και βαθύτερη από οποιαδήποτε βιαστική, αφελή και σπασμωδικά καταστροφική δική μας βούληση. Απέχουμε τόσο πολύ πια από τις ρίζες της και τα όνειρά της, που φαντάζουμε ξένοι… Πάμε πισω όμως στον φασισμό. Οτιδήποτε παραβιάζει το φυσικό δικαίωμα κάθε ύπαρξης να υπάρξει ελέυθερα και αναπόσπαστα από την ίδια της την φύση, βασισμένο σε φτηνές πλαστές ανάγκες ιδιοτελείς, και καθ’όλα αυθαίρετες, καταστρέφει κάθε ισχυρισμό περί μη φασιστικής διάθεσης και αντιθέτως ενισχύει τον φασισμό και τα παράγωγά του. Όπως η μανία, η ψευδαίσθηση της κυριαρχίας, της παντοδυναμίας και της ανωτερότητας… Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι με μία χορογραφία που δεν ξεχωρίζει κανέναν. Το κακό που δημιουργούμε, μας χτυπάει μετα στην μούρη φλάπ οσάν μπούμεραγκ.

Περί ηθικής και η ομοιόσταση του εγκεφάλου.

Γιατί λοιπόν κάποιος που απλά πίνει γάλα άλλου ζώου χωρίς να τρώει το ίδιο το ζώο να πρέπει να αισθάνεται άσχημα για αυτό; Κλασική ψευδαίσθηση των χορτοφάγων οι οποίοι έξυσαν την επιφάνεια του σπισισμού αλλά δεν τον είδαν καθαρά ποτέ. Και την πληρώνουν οι ‘ακραίοι’ βίγκανς που υπερβάλλουν με όλα. Αυτό πίστευα και εγώ ζώντας στην άγνοια που διάλεξα να ζώ για 6 μήνες όταν αποφάσισα να κόψω απλά το κρέας. Όμως η άγνοια είναι επιλογή συνειδητή, άρα δεν μπορεί να λέγεται άγνοια πια. Είναι ηθελημένη θέληση αποσιωποίησης αυτών που δεν σε συμφέρει να μάθεις. Γιατί απλά το μυαλό σου σε προστατεύει από ότι δεν πιστεύει ότι θα αντέξεις. Με τον ίδιο τρόπο που ένας γονιός αρνείται να παραδεχτεί την ομοφυλοφιλία του παιδιού του και παλεύει να χωρέσει χρόνια αποφυγής της πιο ολοφάνερης παραδοχής που καλείται να δει, πίσω από το μικρό του δαχτυλάκι. Όσο περισσότερο αποφεύγουμε μια άβολη κατάσταση, τόσο λιγότερο υπαρκτή φαντάζει…σαν ψέμα.
Έτσι λοιπόν, μεγαλώνουμε όλοι θεωρώντας εντελώς αυθαίρετα, χωρίς να έχουμε καν ερευνήσει το ελάχιστο, ότι τα ζώα με χαρά προσφέρουν ότι πολυτιμότερο έχουν, το ίδιο το γάλα που θα μεγάλωνε τα παιδιά τους, στα δικά μας παιδιά, χωρίς κανένα πρόβλημα. Ο λόγος που το ανθρώπινο μυαλό διαλέγει αυτήν την παρανοική σκέψη, είναι εκείνη λοιπόν η ηθελημένη θέληση αποσιωποίησης. Η οποία ουσιαστικά συγκρατεί τον μόνο κόσμο που ξέρουμε όρθιο. Γιατί πλέον φτάνει το μυαλό στα όρια της επιβίωσης. Αντιδρά σε ότι θα διαταράξει την πρότερη ήρεμη νοητική κατάσταση. Το μυαλό μας αντιδρά στις αλλαγές όπως και εμείς. Με σοκ! Και τις αποφεύγει όπως ξερει καλύτερα. Κρύβοντας μας την αλήθεια.
Τελικά, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως όλοι θα έπρεπε να αντιδρούσαμε από την πρώτη στιγμή που θα μας πρόσφεραν ένα ποτήρι ξένο – όχι ανθρώπινο – γάλα, αλλά δεν το κάνουμε, διότι η παραδοχή της τεράστιας αυτής παραφροσύνης, που ακόμη και τώρα σε όποιον πίνει γάλα ακούγεται υπερβολική δήλωση, θα ταρακουνούσε βαθειά την μόνη έως τώρα πραγματικότητα που ξέρουμε. Κάτι που θα σόκαρε. Το σόκ εξ ορισμού σημαίνει αλλαγή. Τιποτα μετα από ένα σοκ δεν είναι το ίδιο με πριν. Και λίγοι είναι ανοιχτοί σε τέτοια αλλαγή. Πόσο μάλλον όταν την επιφέρεις εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου.

Η εκμετάλλευση των γαλακτοπαραγωγών ζώων.

Έχεις πάρει λοιπόν μια αγελάδα παραμάσχαλα και δεν την αφήνεις λίγο ήσυχη βρε παιδί μου! Την βάζεις σε σειρά, την βάζεις σε γραμμές, την βάζεις σε κύκλους, τις κολλάς τις γαλατορουφήχτρες και ρουφάς μέχρι τέλους! Κυριολεκτικά! Ούτε το πρωτόγαλα δεν το δίνεις του μοσχαριού που θέλει την μαμά του- σου φαίνεται χαζό; Και τι το κάνουμε; Whey protein λέει για τους αθλητές. ΝΟ WHEY! Σλόγκαν ενός βιγκαν περσόνα της Αμερικής (@badassvegan). Έφτιαξε μπουζάκια ο άνθρωπος, μάλλιασε η γλώσσα του να προσπαθεί να πείσει για τα αυτονόητα, αλλά πού. Είμαστε στην παλαιολιθική εποχή ακόμη…
Αυτή λοιπόν η αγελαδίτσα δεν βλέπει χαρά ποτέ! Ούτε να παρευρίσκεται με τον ταύρο δεν την αφήνουν πια! Δεν συμφέρει λέει. Η βίαιη μεταφορά σπέρματος από το χέρι ενός κυρίου είναι η μόνη χαρά που βλέπει! Ετσι λέει αποφεύγουμε και τις σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες των αγελάδων και επίσης εχουμε πρόσβαση σε τράπεζα σπέρματος πιό ποιοτική. Κάνουμε και σεξ με τις αγελάδες πια. Αμε. Τα πάντα στον βωμό της γαλακτοβιομηχανίας. Γιατι βλέπεις μια αγελάδα πρεπει να μείνει έγκυος για να παράξει γάλα. Η πλειοψηφία του γάλακτος που παράγεται από τις βιομηχανίες παραγγωγής γάλακτος προέρχεται από εγκυμονούσες αγελάδες. Τα μοσχαράκια λοιπόν, αφόσον θυληκά κρατιούνται ώστε να πάρουν την θέση της μαμάς όταν εξαντληθει, αλλά δεν πίνουν γάλα, προς Θεού! Πινουν σκόνη από δημητριακά με νερό και σόγια. Μεταλλαγμένη. Αμε. Δεν τελειώνει η παράνοια, περίμενε! Τα αρσενικά μοσχαράκια αναλόγως τα κέφια του αφεντικου, ή σκοτώνονται ή πουλιούνται για κρέας. Γεννούν, τους κλέβουν τα μωρά τους, αρμέγονται, γονιμοποιούνται τεχνητά εκ νέου, ώσπου γύρω στα 5 έτη, εξουθενωμένες πια σκοτώνονται για κρέας και τρώγονται. Αυτός είναι ο νοσηρός κύκλος της ζωής τους και ως τέτοιος δεν θα μπορούσε από το να επιφέρει συνέπειες.
Κυρίως όμως, ο λόγος που ο άνθρωπος αποφάσισε να πάρει το γάλα της αγελάδας, είναι επειδή μπορεί. Η αγελάδα είναι ένα ζώο πράο, ειρηνικό, οικόσιτο, ανικανό να αντιδράσει σε καμία ανθρωπινη παρέμβαση, όσο οδυνηρη και να είναι. Δεν αντιδρά με βία εννοώ, διότι οι αγελάδες κλαίνε, όπως όλα τα ζώα. Κλαίνε μέρες και βδομάδες ολόκληρες μετα που αποχωριστούν από το μοσχαράκι τους, γιατί το αναζητουν. Αν κάθε άνθρωπος μπορούσε να νοιώσει τον πονο της απώλειας που νοιώθει κάθε αγελάδα, όλος ο κόσμος θα ήταν βίγκαν.

Τα γαλακτοκομικά.

Ως γαλακτοκομικά εννοούμε τα παράγωγα προϊόντα της κτηνοτροφίας, δηλαδή το γάλα, το γιαούρτι, το βούτυρο και το τυρί.
Το γάλα
Οι άνθρωποι λοιπόν συνηθίζουν να ξεκινούν την κατανάλωση κυρίως αγελαδινών παραγώγων από τις πρώτες μέρες ζωής! Όσες μητέρες δεν θηλάσουν τα βρέφη τους, επιλέγουν παστεριωμένη σκόνη αγελαδινού γάλακτος. Υπαρχει και η επιλογή κατσικίσιου γάλακτος η οποία αποτελεί πιο λογική επιλογή και πιο υγιεινή αλλά δυστυχώς ακομη λίγες μητέρες την επιλέγουν. Ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας λοιπόν, συστήνει τον αποκλειστικό θηλασμό των βρεφών εως τα 2 έτη ηλικίας. Κατόπιν των δυο πρώτων ετών ζωής τους, τα ανθρωπινα βρέφη δεν χρειάζονται γάλα για την θρέψη τους. Τρέφονται πλέον αποκλειστικά με πλήρη στερεή διατροφή.
Αγνοώντας ηθελημένα λοιπόν αυτην την σύσταση η οποία θα έπρεπε να εστερνίζεται από όλους τους παιδιάτρους, οι άνθρωποι όχι μόνο συνεχίζουν να προσφέρουν στα παιδιά τους γάλα, χρησιμοποιούν για αυτό το σκοπό το γάλα της αγελάδας κύριως, και όλα τα προϊόντα που παράγονται από αυτό, στερώντας το πλήρως από τα δικά της βρέφη.
Kαι όλο αυτό γιατί; Για το ασβέστιο; Άραγε έχει άλλο τρόφιμο ασβέστιο πέραν του γάλακτος; Μάντεψε! Η απάντηση είναι ΝΑΙ!!! Αν βρε παιδί μου ο κυριότερος λόγος να πρέπει να πίνεις γάλα είναι το ασβέστιο, μήπως είμαστε παραπληροφορημένοι όλοι μαζικώς;

Πίνακας 1. Φυτικές πηγές ασβεστίου. Φρούτα και λαχανικά.


Πίνακας 2. Περιεκτικότητα σε ασβέστιο ξηρών καρπών και σπόρων.

Ένα φλυτζάνι γάλα = 250 mg ασβέστιο.

Σύμφωνα λοιπόν με τον μεταβολισμό του ασβεστίου, μόνο το 1/5 της διαιτητικής πρόσληψης ασβεστίου απορροφάται από το έντερο. Φυσιολογικά χρειαζόμαστε κάθε μέρα περίπου 200 mg ασβεστίου από την διατροφή μας που σημαίνει ότι πρέπει να καταναλώσουμε 1000 mg. Στο φτερό λοιπόν μπορώ να σου πω 10 τροφές που αποτελούν εξίσου καλές φυτικές πηγές ασβεστίου :

Δεν χρειάζεται να είσαι με το κομπιουτεράκι στο χέρι. Είναι πολύ απλό. Απλά να τρώς ποικιλία λαχανικών, φρούτων, ξηρών καρπών σε όσο το δυνατόν περισσότερη ποσότητα.

Αλλεργία στο αγελαδινό γάλα και δυσανεξία στην λακτόζη.

Η αλλεργία στην πρωτείνη αγελαδινού γάλακτος, την καζεΐνη, είναι η πιο συχνή αλλεργία των βρεφών, αλλά και του συνόλου των τροφικών αλλεργιών. Αφορα μόλις το 2-3% των βρεφών και αποχωρεί μόνη της αργότερα στην πλειοψηφία. Τα συμπτώματα διαφέρουν από παιδί σε παιδί αλλά κυρίως αφορούν το γαστρεντερολογικό, το δέρμα και τους πνεύμονες. Καθότι όπως κάθε αλλεργία μπορεί να φανεί επικίνδυνη για την ζωή συνίσταται η πλήρης αποφυγή χορήγησης γάλακτος αγελάδος τον πρώτο χρόνο ζωής. Η δυσανεξία στον υδατάνθρακα του αγελαδινού γάλακτος, την λακτόζη, αφορά ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων και μπορεί να είναι συγγενής(πολύ σπάνια) ή επίκτητη, πολύ συχνή. Και αυτό συμβαίνει γιατί το σώμα μας χάνει την ικανότητα παραγωγής του ενζύμου λακτάση το οποίο καλείται να διασπάσει την λακτόζη.
Ενήλικη ζωή
Το 70-75 % του πλανήτη έχει δυσανεξία στην λακτόζη. Το ήξερες; Ούτε εγώ! Δεν μας το λέει κανείς!
H δυσανεξία στην λακτόζη εμφανίζεται κατά την ενήλικη ζωή στα 20-40 έτη περίπου και οφείλεται σε νοσήματα του εντέρου όπως νόσο Crohn, IBS syndrome,(συνδρομο ευερέθιστου εντέρου), κοιλιοκάκη, διαβητική γαστροπάθεια, νόσο ΗIV, μετά από ακτινοβολία, γαστρεντερίτιδα, χημειοθεραπεία ή παρουσία όγκων του στομάχου. Εχει ως συμπτώματα τον μετεωρισμό, το διαρροικο σύνδρομο, τα εντερικά αέρια, συμπτώματα που ομοιάζουν με το συνδρομο ευερεθιστου εντέρου. Με την διακοπή της λακτόζης, τα συμπτώματα υποχωρούν άμεσα! Και εδώ εισέρχεται η λεγόμενη δίαιτα χαμηλή σε FODMAP, δηλαδη σε ολιγο-δυ-μόνο σακχαρίτες για να μας κάνει να νοιώσουμε ακόμη καλύτερα. Δίοτι ενδέχεται να έχουμε δυσανεξία και σε άλλους απλούς ολιγοσακχαρίτες χωρίς να το ξέρουμε!
Χρειάζεται άραγε ο ανθρωπος να καταναλώνει γάλα και τα παραγωγά του μετά το πέρας του αποκλειστικού θηλασμού; Όχι δεν χρειάζεται. Η διατροφή του ανθρώπου από την ώρα που διακόπτεται τα γάλα, δύναται να του παρέχει όλα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται, σε αφθονία. Το γάλα, αποτελεί απλά μια παράδοση που δεν αφορά καν όλον τον κόσμο, παρα μόνο τους Καυκάσιους, οι οποίοι έχουν το μικροτέρο ποσοστό εμφάνισης δυσανεξίας στην λακτόζη. Καυκάσιοι: 25 %, Αμερικάνοι : 75%, και το 90 % των λαών της Ασίας.
Οσοι έχουν δυσανεξία στην λακτόζη, μπορουν να φάνε τυρί και γιαούρτι διότι περιέχει ελάχιστη λακτόζη, καθότι είναι τίγκα στην καζείνη.
Περισσότερα για το ασβέστιο και την σύσταση του γάλακτος υπάρχουν σε ανάλογο πόστ μου.

Το τυρί
Καζεΐνη, ένα οπιοειδές.

Ας πάμε όμως στο τυρίίίίί. Τυράκι. Πού δεν βρισκεις τυρί πια; Οπου κι αν στριψεις βλεπεις κάπου να πουλάνε τυρι. Δεν υφίσταται καν σαλάτα χωρίς τυρι. Μια τραγικότητα. Οι ανθρωποι παραληρούν στην θέα λιωμένου τυριού. Μα, είναι δυνατόν να είναι πια τόσο νόστιμο αυτό το λαστιχένιο τρόφιμο που τις περισσότερες φορες μυρίζει σαν αθλητικά παπούτσια(χρησιμοποιημένα), και επιπλέον να μας καθηλώνει και μόνο η όψη του και να θέλουμε κι άλλο, να μην φτάνει ποτε; Ή μήπως παίζει κατι αλλο;
Η καζεΐνη λοιπόν, η πρωτείνη του γάλακτος, που συνιστά το περισσότερο μέρος του τυριού, όταν αποδομείται στο στομάχι μετατρέπεται σε κασομορφίνη. Η κασομορφίνη λοιπόν όπως θα έχετε ήδη μαντέψει από το όνομα της, είναι ένα οπιοειδές πεπτίδιο το οποίο μιμείται την δράση των ενδογενών οπιοειδών, δηλαδη των ενδορφίνων. Ουσιαστικά η άτιμη πάει και κολλάει πάνω στους ίδιους υποδοχείς με την ενδορφίνη, οποτε το σώμα μας ξεγελασμένο, νομίζει ότι πρόκειται για ενδορφίνη όντως και την πατάει σαν αρχάριος. Σαν τα 7 κατσικάκια με τον λύκο. Ό λύκος είναι η κασομορφίνη, η μαμά κατσίκα η ενδορφίνη, και τα 7 κατσικάκια ο υποδοχέας.
Άρα δεν φταίς εσύ που δεν μπορείς να κόψεις το τυρί όσο κι αν το θες, ούτε εσύ που τρώς τα cheetos σαν να μην υπάρχει αύριο, ουτε ακόμη και εσύ που αν και χορτοφάγος δεν γίνεται να ενστερνιστείς την βίγκαν διατροφή που τόσο θαυμάζεις, είναι το τυρι!!! Αυτό φταίει!!! Εσύ ο δύσμοιρος την πάτησες και σύ σαν τα κατσικάκια. Το μόνο που χωρίζει εσένα από την τυρένια απελευθέρωση, είναι ένα κλικ. Αυτό σου λείπει. Μονο ένα κλικ, είναι ικανό να ξεκολλήσει το μυαλό σου από την ψευδή εντύπωση (για σένα πεποίθηση) ότι δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς τυρί! Ελα τωωωραα! Φυσικά και μπορείς! Απλά εισαι εθισμένος και οσάν πρεζόνι, προσπαθείς να διατηρήσεις την κατάσταση ευφορίας που θυμάσαι την τελευταία φορά που έφαγες τυρι.
Και τι πειράζει θα πείς εσύ ο τυρολάτρης και σε καταλαβαίνω. Τι πειράζει καλέ που εθιζομαι; Eξαρτάται τι βλέψεις και τι φιλοδοξίες έχεις για την ζωή. Φυσικά και οι επιλογές μας,  μας ανήκουν και δεν μπορεί να μας σταματήσει κανείς από το να επιλέξουμε για τον εαυτό μας. Επιλέγοτας λοιπόν συνειδητά ενας άνθρωπος την καθημερινή κατανάλωση τυροκομικών θα πρεπει να γνωρίζει ότι εκθέτει τον εαυτό του στα εξής:
Το τυρί παράγεται με την χρήση πυτιάς, ένζυμα που απομονώνονται από το στομάχι μικρών ζώων τα οποία θήλασαν για λίγο ώστε να εχουν το ένζυμο ρενίνη το όποιο σχετίζεται με την ποιότητα της πυτιάς. Ενδέχεται να περιέχει και κομμάτια από το στομάχι των ζώων. Αυτος είναι ό λόγος που είναι διαθέσιμη πια η χρήση πυτιάς από φυτά ώστε να μπορεί ένα τυρί να θεωρηθεί χορτοφαγικό.
Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι κανένα τυρί δεν είναι χορτοφαγικό, καθότι περιέχει μέρη ζώων.
ΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΚΆΠΟΙΟΣ ΧΟΡΤΟΦΆΓΟΣ ΕΦΟΣΟΝ ΤΡΩΕΙ ΤΥΡΟΚΟΜΙΚΑ!
Το τυρί όπως και το γάλα προέρχονται από τον συνεχή τεχνητο θηλασμό αγελάδων οι οποίες νοσούν από μαστίτιδα, και άλλα νοσήματα για τα οποία λαμβάνουν αντιμικροβιακή κάλυψη. Και θα βιαστεί καποιος να πει. Ακόμη καλύτερα! Παίρνω και λίγη αντιβιωσούλα μαζί και καρδαμώνω! ¨Όμως η χρήση αντιμικροβιακών στα ζώα και η κατανάλωση αυτών από τον άνθρωπο επιφέρει σημαντική αντόχή σε κοινά παθογόνα με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται ο οργανισμός

 Ορμονικές διαταραχές και καρκινική ανάπτυξη.

Μητρικός θηλασμός – ανθρώπινος και αγελαδινός.

Τα μοσχαράκια λοιπόν επέλεξε η φυση να θηλάσουν για ενάμιση χρόνο, όταν φτάνουν πια την εφηβεία και μπορούν να γονιμοποιηθούν. Σε αυτόν τον ενάμιση χρόνο λοιπόν, το γάλα της μαμάς αγελάδας μπορεί να τα ενηλικιώσει σωματικά. Αυτό επιτυγχάνεται με το μεγάλο ποσοστό πρωτείνης που περιέχει το αγελαδινό γάλα σε σχέση με το μητρικό. Πάνω από το διπλάσιο (80% περιεκτικότητα καζείνης στο αγελαδινό γάλα με μόλις 20-40% στο μητρικό). Καθότι εμείς εναμιση ετών, απεχουμε ακομη πολύ από την ενηλικίωση! Είναι λογικό συμπερασμα λοιπόν ότι γενετικα ο άνθρωπος και η αγελάδα δεν ταιριάζουν και –πάντα λογικά-, δεν θα προόριζε ποτέ η φύση να αλληλεπιδράσουμε μεταξύ μας, πόσο μάλλον, να μεγαλώνουν τα παιδιά μας με το γάλα τους.
Η τραγική ειρωνία, ίσως και εκδικητικά μοχθηρή ειρωνία, είναι πως το ασβέστιο από το γάλα αγελάδας δεν απορροφάται σε ικανό επίπεδο από τον οργανισμό μας. Ας αφησουμε εν τέλει τις δικαιολογίες περι αναγκαιότητας λήψης ασβεστιου πέραν της βρεφικής ηλικίας, και ας παραδεχτούμε το αυτονόητο. Απλά μας αρέσει η γεύση του. Και όλων των παραγώγων. Φυσικά και μας αρέσει. Αφού όπως είπαμε εθιζόμαστε σε αυτό από την βρεφική ηλικία!
Ο μητρικός ανθρώπινος θηλασμός, εκτος λοιπόν από προφανής και προαπαιτούμενος για μια φυσιολογική ανάπτυξη στην βρεφική ηλικία, καθίσταται και απαραίτητος, διότι μέσω του θηλασμού προλαμβάνουμε δεκάδες νοσηματα στο μέλλον των βρεφών. Ο θηλασμός είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορει να κάνει μια μητέρα στο παιδί της. Προστατεύει από διαβήτη, αυτοάνοσα νοσηματα, παχυσαρκία, λεμφωμα και καρκίνο. ¨Ερευνες παγκοσμίως πάνω στην σύσταση του αγελαδινου γάλακτος, συστήνουν την αποφυγή χορήγησης γάλακτος αγελάδας στα βρεφη κάτω του ενός έτους. Το μητρικό γάλα υπερέχει σαφώς εναντι του αγελαδινού, όχι μόνο επειδή η φύση είναι πιο σοφή από κάθε ανθρώπινη αποφάση, επειδή η ανάλυση των συστατικών τους, αναδεικνύει σαφή υπεροχή στην απορρόφηση του ασβεστίου, στα επίπεδα του σιδήρου και στα επίπεδα μονοακόρεστων λιπαρών οξέων τα οποία είναι απαραίτητα για την ταχεία ανάπτυξη του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Η αυξητική ορμόνη.
Εχει γίνει πολύς λόγος για την αυξητική ορμόνη IGF-1, η οποία είναι ολόιδια στον άνθρωπο και την αγελάδα. Καθότι εχει κατηγορηθεί για την συνεισφορά της στην αυξηση του κινδύνου καρκινικής ανάπτυξης κυττάρων, κυρίως καρκινου του μαστου και του προστάτη.Μάλιστα στην Ευρώπη, τον Καναδά και την Αυστραλια εχει απαγορευτεί η χορήγησή της στις αγελάδες. ¨Όμως, αυτό που πρέπει να καταστεί σαφές είναι ότι η αγελάδα παράγει από μόνη της αυτην την ορμόνη, και η παρουσία της είναι γεγονός στο γάλα του εμποριου. Το πρόβλήμα όμως δεν είναι ότι επιδρά η αυξητικη ορμονη της αγελάδας στους δικούς μας υποδοχείς. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι το ιδίο το γάλα, προκαλεί αυξηση της παραγωγής της ενδογενούς μας αυξητικής ορμόνης. Που σημαίνει ότι οι άνθρωποι που καταναλώνουν γαλακτοκομικά έχουν αυξημένα επίπεδα IGF-1 στο σώμα τους. Αυτός είναι και ό λόγος που συνίσταται η πλήρη απμάκρυνση γάλακτος από την διατροφή ασθενών υπο χημειοθεραπεία για καρκίνο μαστου και προστατη.
Τα λιπαρά
Ο έτερος παράγοντας κινδύνου για εμφάνιση καρκινικής δραστηριοτητας, είναι η αυξημένη κατανάλωση λιπαρών με την διατροφή. Η παθοφυσιολογία η οποία εξηγεί τον μηχανισμό που οδηγεί σε αύτο το συμπερασμα αν και περίπλοκη είναι αποδεδειγμένη με review articles, τα οποία καταλήγουν μαζικά στα εξής απλουστευμένα προς κοινή κατανόηση γεγονότα:
  1. Τα ωμέγα 6 λιπαρά οξέα, παράγουν στο σώμα μας εικοσανοειδή, τα οποία οδηγουν σε προφλεγμονώδη status στα κύτταρα, ενώ παράλληλα το αραχιδονικό οξύ, το κύριο ωμεγα 6 λιπαρό οξύ προάγει την αναπτυξη όγκων και την κυτταρική μετάσταση. Αντίθετα τα ω3 λιπαρα φαινεται να έχουν προστατευτική αντιφλεγμονώδη δράση.
  2. ο λιπώδης ιστός προάγει την οξείδωση, το οξειδωτικό στρες αυξάνει, καθώς και μόρια φλεγμονώδη, με ταυτόχρονη υπερινσουλιναιμία, τα οποία οδηγούν σε φλεγμονώδεις καταστάσεις και προκαρκινικό στάδιο.
  3. Τα εικοσανοειδή φαίνεται να επιδρούν άμεσα σε ογκογονίδια, επηρρεάζοντας την εκφρασή τους, οδηγώντας σε εκδήλωση καρκινικής ανάπτυξης.
Το βούτυρο
Το ζωικό βούτυρο λοιπόν χωρίζεται σε δύο είδη. Αυτό που προέρχεται από ζώα που τρώνε χορτάρι και αυτό που προερχεται από ζώα που δεν τρώνε χορτάρι. Προς μηδαμινή εκπληξη όλων μας, το βούτυρο από ζώα που τρώνε χορτάρι είναι αν και ακομη γεματο κορεσμένα λιπαρά, πιο ωφέλιμο από το άλλο. Και κυριως πιο ωφέλιμο από τα μερικώς υδρογονομένα λιπαρά της μαργαρίνης η οποία παράγεται από τα trans κορεσμένα λιπαρά του αραβοσίτου, ηλιέλαιου και άλλων. Περιέχει λοιπόν πολύ περισσότερο CLA(conjugated linoleic acid) το οποίο είναι ένα ω3 λιπαρό οξύ, λίαν ευεργετικό για την καρδιά και πολύ, πολύ, μα πολύ βιταμινη Α. Αν είναι λοιπόν να φας βουτυρο ας είναι βιολογικής καλλιέργειας και από αγελάδες που τρώνε χορτάρι! Στην αντιθετη περιπτωση όπου οι αγελάδες σιτίζονται ενάντια στην φύση τους με δημητριακα, η σύσταση του βουτύρου δεν είναι καθόλου ευεργετική, οπότε και τρώμε σκέτο κορεσμένο λίπος.
Τελικά, λες να είναι το βούτυρο το πιο υγιεινό από τα γαλακτομικά προιόντα; Ναι! Διότι παράγεται αποκλειστικά από το λιπαρό στρώμα του γάλακτος, το οποίο δεν περιέχει υδατάνθρακες και πρωτείνη, άρα, εφόσον προέρχεται και από βιολογική καλλιέργεια και φυσικά εφόσον καταναλώνεται με μέτρο, μας εξασφαλίζει περισσότερα οφέλη από ότι αρνητικές συνέπειες.
Καλά όλα αυτά, αλλά δεν παύει να προέρχεται από το γάλα ενός ζώου που αφιερώνει την ζωή του προς δικήν μας τέρψη…Υπάρχουν εξισου υγιεινά βούτυρα από καρύδα, που περέχουν ισάξια ευεργετικά λιπαρά μέσης και βραχείας αλύσου, τα οποία δεν μεταβολίζοται στο ήπαρ, αλλά οδεύουν κατευθείαν προς κατανάλωση και παραγωγή ενέργειας. Ας αποφασίσουμε λοιπόν πια είναι η πιο βιώσιμη επιλογή.
Το γιαούρτι
Το γιαουρτάκι είναι ναι μεν καλή πηγή πρωτείνης με σχεδόν καθόλου λιπαρά, και ελάχιστους υδατάνθρακες, αλλά! Δεν παύει να αφορά προιόν γάλακτος, το οποίο παράχθηκε με χορήγηση αντιβιοτικών, και σύστασης αλλοιωμένης με πολλές φορες την προσθηκη υδατανθράκων που μπορεί να ξεπερνουν και την περιεκτικότητα σε πρωτείνη!
Ευλογη είναι λοιπον η επιλογή γιαουρτιου βιολογικής καλλιέργειας από ζώα που τρώνε χορτάρι και δεν λαμβάνουν δόσεις προληπτικών αντιβιοτικών τα οποία δυνητικά οδηγουν σε ανθεκτικότητα των νοσηρών βακτηρίων στο σώμα μας, κατι που σημαίνει ότι εφόσον δυνητικά νοσήσουμε, θα χρειαστεί να λάβουμε προωθημένα αντιβιοτικά τα οποία φέρουν περισσότερες επιπλοκές και άρα αυξάνουν την νοσηρότητα.
Όπως εύλογη είναι και η αποφυγή εντελώς ζωικού γιαουρτιού και η κατανάλωση γιαουρτιού σόγιας, καρύδας ή κάσιους, όχι μόνο επειδή αποτελούν πιο sustainable τροφές, αλλά και επειδή είναι πεντανόστιμα!

2 for 1 benefit

Καθώς οι έρευνες δεν σταματούν πάνω στην επίδραση των γαλακτοκομικών, όλο και περισσότερα στοιχεία συνδέουν τα 2 πιο θανατηφόρα νοσήματα του ανεπτυγμένου κόσμου. Πρώτη αιτία θανάτου είναι τα καρδιαγγειακά νοσήματα και δεύτερη ο καρκίνος. Ο διαχωρισμός ανεπτυγμένου και αναπτυσσόμενου κόσμου είναι σαφής και θα συζητηθεί ξανά παρακάτω. Και τα δύο αυτά νοσήματα λοιπόν στο σύνολο τους, επωφελούνται από μια μονάχα παρέμβαση. Την αλλαγή στην διατροφή. Αλλάζοντας την διατροφή μας, σε μεσογειακά πρότυπα, δηλαδή, με βάση τα φρούτα, τα λαχανικά, τις φυτικές ίνες και τα ψάρια, με ταυτόχρονη μείωση στην λήψη γαλακτοκομικών και κρέατος, επιτυγχάνουμε με σαφή επιστημονική σημαντικότητα την μείωση του κινδύνου εμφάνισης και των δύο αυτων καταστάσεων. Αυτό σημαίνει το λεγόμενο 2 for 1 benefit και ουσιαστικά αναδεικνύει εκείνο που όλοι κατά βάθος γνωρίζουμε.Ότι οι δύο κυριοτερες αιτίες πρόωρου θανάτου στις αναπτυγμένες χώρες είναι πλήρως αναστρέψιμες με την διατροφή.
Ο αναπτυσσόμενος κοσμος λοιπόν γλυτώνει από αυτές τις δύο μάστιγες όχι μόνο επειδή δεν προλαβαίνει να αρρωστήσει από αυτές λόγω κακουχιών, ή εξωτερικών παραγόντων μόνο, είναι η ίδια η ταπεινή διατροφή, η οποία δεν μπορεί να υποστηρίξει κρεας και γαλακτοκομικά προιόντα που τον προστατεύει. Ο αναπτυσσόμενος κόσμος καταναλώνει τροφές υψηλής περιεκτικότητας σε φυτικές ίνες οι οποίες προστατεύουν ισχυρά το 2 for 1 benefit. Αντιθέτως η δίαιτα υψηλή σε λιπαρά όπως τα γαλακτοκομικά, τα τυριά και το κρέας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε εκδήλωση καρδιαγγειακής νόσου και πιθανόν σε εκδήλωση καρκίνου. Η νόσος λοιπόν δεν αποτελεί τιμωρία, κακοτυχία ή τυχαίο γεγονός. Τις περισσότερες φορές η νόσος είναι συνέπεια δυσμενών επιλογών, άρα και αναστρεψιμη.

Η προληπτική διατροφή και θρέψη, κατευθυνόμενη από ιατρική γνώση, μπορεί να επιφέρει διατήρηση της υγείας, όχι απλά επαναφορά αυτής.

Μέτρον άριστον.
Και πάμε πισω στον Κλεόβουλο…από την Ρόδο, ένας από τους 7 σοφούς της αρχαιότητας. Είπε κάτι που κανείς μας δεν αντιλαμβάνεται όπως θα έπρεπε, τοσα χρόνια μετά.
Είναι λοιπόν περισσότερο η ίδια η επιβαρημένη διατροφή και ο τρόπος ζωής που οδηγεί σε νόσο. Μια κοινωνία όμως η οποία έχει εντάξει το αγελαδινό γάλα και τα παράγωγά του, σε χιλιάδες προιόντα, από σοκολάτες, κουλουράκια, κατεψυγμένα προιόντα, παγωτά, ζύμες, πάστες, τάρτες, κάθε ειδους γλυκίσματα που τελικά είναι δυσκολο να μπεις σε ένα σουπερ μάρκετ και να βρείς προιόν χωρίς γάλακτοκομικά προιόντα, πώς θα μπορέσει να πάει δυο βήματα πίσω και να σταματήσει αυτην την ασυδοσία, αυτην την νοσηρή εκμετάλλευση η οποία δεν σταματά πουθενά;
Βήμα βήμα είναι η απάντηση. Σιγά σιγά. Ενας ένας. Είναι θέμα χρόνου ουσιαστικά να εδραιωθεί και στο ευρύ κοινό η αυτονόητη αντίληψη της εγκράτειας προς διατήρηση της υγείας και ο περιορισμός των τροφών οι οποίες όχι μόνο δεν ωφελούν αλλά και δυναται να αρρωσταίνουν όσους τις επιλέγουν.
Είναι γεγονός ότι οι τελευταίες έρευνες που έγιναν δεν βρήκαν καμία αρνητική επίπτωση στην παχυσαρκία, στον διαβήτη και στους κυριότερους καρκίνους από την κατανάλωση γαλακτοκομικών, παρά μόνο στοιχεία που συνηγορούν εναντίον. Αυτό μου θυμίζει το κάπνισμα, διότι αν και όλοι γνωρίζουμε ότι το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο, ο μόνος τρόπος που καταφέραμε να το συσχετίσουμε είναι ως παράγοντας κινδύνου. Ομοίως, εγώ τουλάχιστον δεν θα περιμένω να γίνει η σύνδεση σαφώς, διότι η ιστορία δείχνει ότι τότε θα είναι ήδη αργά.
Τελικά, είτε το δείς ηθικά είτε ιατρικά, η αποφυγή γαλακτοκομικών προιόντων βελτιώνει την υγεία μας, αλλά και την ζωή των γαλακτοπαραγωγών ζώων. Οι έρευνες έχουν αποδείξεις ότι ο τρόπος ζωής μας συσχετίζεται άμεσα με τις ασθένειες που εκδηλώνουμε. Η επιστροφή στην φυσική, αγνή επιλογή τροφών που μας θρέφουν ουσιαστικά, χωρίς να μας ταίζουν και να ικανοποιούν απλά τις αισθήσεις μας, είναι το μέλλον. Το μόνο μέλλον που αξίζει να ζήσουμε.

Πηγή: puremomentum.gr

Σας άρεσε το άρθρο?
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΣΤΟ FACEBOOK ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
ή κάντε κλικ παρακάτω στα εικονίδια κοινωνικών δικτύων επιλογής σας:
Διαβάστε Περισσότερα... »

Bors ή Rejuvelac σπιτικό τονωτικό υγείας....

0
 Bors ή Rejuvelac....

Μια μικρή Ιστοριούλα (Σπάρτακος Μαρινάκης)
Όπως έχω αναφέρει σε παλαιότερο άρθρο, γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Ρουμανία, ως παιδί Ελλήνων γονέων που υπήρξαν απόγονοι παππούδων και γιαγιάδων προσφύγων. Προσφύγων, λόγω του τότε θλιβερού και αιματηρού Ελληνικού εμφύλιου πολέμου (ανταρτοπόλεμος).
Τα χρόνια της τότε κομμουνιστικής Ρουμανίας ήταν πολύ δύσκολα και πάνω από όλα άκρως στερητικά σε διατροφικά είδη πρώτης ανάγκης.
Ως εκ τούτου, οι γονείς μου και κύρια η εφευρετική μητέρα μου, «σκαρφίζονταν» συχνά τρόπους κάλυψης βασικών θρεπτικών στοιχείων μέσω της αυτάρκειας.
Ψωμί μόνη της. Τουρσιά μόνη της. Μαρμελάδες και κομπόστες σπιτικές. Κεφίρ, γιαούρτια και τυριά πάντα φρέσκα και χειροποίητα.
Οι καιροί δύσκολοι. Όμως οι γλυκές αναμνήσεις της νιότης πολλές και ευχάριστες. Μια από αυτές και το αλησμόνητο BORS! (μπόρς στα ελληνικά).
-«Πήγαινε Σπάρτακε μέχρι την Κυρία Bogsa και αγόρασε μια μπουκάλα Bors», μου έλεγε η μητέρα μου κάθε 2 – 3 ημέρες.
Και εγώ πάντοτε ως υπάκουο και καλό παιδάκι εκτελούσα «γονικά θελήματα».
- «Γιατί μου το κάνεις αυτό αγόρι μου κάθε φορά; Τώρα θα πρέπει να ξαναπάς».
Η δίκαιη αγανάκτηση της μητέρας μου ήταν μια επαναλαμβανόμενη ιστορία, καθώς κάθε φορά επέστρεφα από τη γειτόνισσα του δευτέρου ορόφου με την γυάλινη μπουκάλα του Bors, μισοάδεια!
Τι να κάνω και εγώ. Το παιδικό μου σωματάκι ήταν τόσο στερημένο από θρεπτική και ζωντανή τροφή που δεν μπορούσα να αντισταθώ στην απίθανη γεύση του Bors. Ένα ρόφημα με εκπληκτικά οφέλη, το οποίο μετά από 20 ολόκληρα χρόνια «ανακάλυψα» ξανά ως ένα θεραπευτικό ρόφημα με την επωνυμία REJUVELAC! (ρετζούβελακ στα ελληνικά).
Τελικά τίποτα δεν είναι «νέα ανακάλυψη» και ούτε φυσικά «καινούργιο». Όπως αναφέρω συχνά, τα πάντα έχουν ειπωθεί και τα πάντα έχουν γραφτεί.
Η γνώση ΠΑΝΤΟΤΕ προϋπήρξε και απλώς αναμεταδίδεται ενίοτε τροποποιημένη.
Τι είναι το BORS
Θα μπορούσα να αναφερθώ απλά στο REJUVELAC. Έτσι ακριβώς όπως το βάφτισε η αλησμόνητη Ann Wigmor η οποία κατάγονταν από την Λιθουανία και γνώριζε. Γνώριζε αυτό το ρόφημα με την επωνυμία BORS, καθώς η Ρουμανία ήταν άκρως προσκείμενη πολιτικά στην τότε κραταιά κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση.
Rejuvelac λοιπόν και Bors, είναι το ίδιο ρόφημα. Με μια μικρή όμως διαφορά. Το REJUVELAC απαιτεί για την παρασκευή του, φυτρωμένους σπόρους σίτου, ενώ στο Bors χρησιμοποιούμε ως κύριο συστατικό παρασκευής, το «ευτελές» πίτουρο σίτου.
Και τα δύο ροφήματα έχουν παρόμοια (σχεδόν) θρεπτικά οφέλη, καθώς η διαδικασία της ζύμωσης παράγει φιλικά βακτήρια, τα επονομαζόμενα και ΠΡΟΒΙΟΤΙΚΑ.
Η διαδικασία της ζύμωσης με την παρουσία πρόσθετης γλυκαντικής ουσίας όπως βύνη, μελάσα, ζάχαρη καρύδας, rapadura, κλπ αυξάνει τη δραστικότητα αυτού του ροφήματος. Οι ολιγοσακχαρίτες και τα απλά σάκχαρα της εκάστοτε γλυκαντικής ουσίας, λειτουργούν πάντοτε ως πρεβιοτική τροφή των Bifidum και acidophilus προβιοτικών του Bors (ή του REJUVELAC).
Οφέλη του BORS
Εδώ δεν θα μακρηγορήσω. Θα αναφέρω πολύ απλά και εν συντομία ότι το BORS θα ΠΡΕΠΕΙ να αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής διατροφής σας. Εάν φυσικά ενδιαφέρεστε για την πολύτιμη υγεία σας.
Άλλη τροφή τόσο εύκολη και σύντομη στην παρασκευή, δεν θα βρείτε.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός της παρουσίας άφθονων προβιοτικών και ενζύμων στο Bors, καθώς επίσης και των πολύτιμων βιταμινών του συμπλέγματος Β, της αντιοξειδωτικής βιταμίνης Ε και αρκετών αμινοοξέων σε ελεύθερη και αφομοιώσιμη μορφή.
Το Bors, είναι ένα εκπληκτικό τονωτικό ρόφημα υγείας το οποίο χαρίζει ενέργεια και ευεξία σε όσους το αγαπούν και άμεση ανακούφιση συμπτωμάτων σε όσους πάσχουν από παθήσεις στομάχου και ειδικά ασθένειες του λεπτού εντέρου.

Πως παρασκευάζεται
Η διαδικασία φίλοι μου είναι απλή και ευχάριστη. Χρειάζεστε τα εξής:
BORS/ Συστατικά
• 2 νεροπότηρα βιολογικό πίτουρο σιταριού
• 6 νεροπότηρα νερό πηγής, αποσταγμένο ή εμφιαλωμένο
• 1 κουταλιά της σούπας γλυκαντικό της επιλογής σας
• Γυάλινο βάζο χωρητικότητας 2 λίτρων
• Μικρό τουλπάνι ή ύφασμα από μπομπονιέρα
Ξεκινήστε πρώτα ρίχνοντας το πίτουρο σίτου μέσα στο γυάλινο βάζο. Προσθέστε το ποιοτικό σας νερό και κατόπιν τη γλυκαντική ουσία σας. Ανακατέψτε το μίγμα με μια ξύλινη κουτάλα για λίγα δευτερόλεπτα. Κλείστε πρόχειρα το στόμιο του βάζου με ένα μικρό «αναπνέων» υφασματάκι, στερεώνοντας το με ένα λαστιχάκι. Μην ξεχάσετε να αφήσετε ένα κενό τουλάχιστον 4 – 5 εκατοστά από το στόμιο του βάζου, καθώς η αλκοολική ζύμωση που θα ακολουθήσει, θα ανεβάσει το ύψος του ροφήματος (πιθανότητα υπερχείλισης).
Αφήστε το βάζο σας για 48 ώρες (2 ημέρες) το καλοκαίρι και 3 ημέρες (72 ώρες) το χειμώνα στον πάγκο της κουζίνας, στην αποθήκη ή σε κάποιο χαμηλό ράφι της κουζίνας. Μακριά από μυρωδιές, μούχλα, φώς και υγρασία.
Το ρόφημα σας είναι τώρα έτοιμο. Αδειάστε το περιεχόμενο του βάζου σας μέσα σε άλλο γυάλινο μπουκάλι χωρίς να αφαιρέσετε την αυτοσχέδια «σίτα» του στομίου (το πίτουρο σίτου θα πρέπει να παραμείνει στο εσωτερικό του βάζου).
Φυλάξτε το Bors, μέσα στο ψυγείο και καταναλώσετε το μέσα σε μια εβδομάδα.
Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μπορείτε να επαναλάβατε την διαδικασία για άλλη μια φορά, αλλά αυτή τη φορά αφήστε το μίγμα σας να υποστεί τη σχετική ζύμωση ΜΟΝΟ για 24 ώρες (μια ημέρα).
Κατόπιν πετάξτε το πίτουρο του βάζου και ξεκινήστε τη διαδικασία παρασκευής φρέσκου Bors, με φρέσκο πίτουρο σίτου.

ΠΡΟΣΟΧΗ
Εάν η γεύση του BORS δεν είναι του γούστου σας, τότε ακολουθήστε την ίδια ακριβώς διαδικασία παρασκευάζοντας το πιο φιλικό γευστικά REJUVELAC. Απλώς αντί για πίτουρο σίτου χρησιμοποιήστε βιολογικό αναποφλοίωτο σιτάρι.
Για άλλη μια φορά σου απέδειξα ότι δεν χρειάζεσαι χρήματα για να «αγοράζεις» την ΥΓΕΙΑ σου.
Προβιοτικά και ένζυμα υπάρχουν άφθονα και σε έτοιμα συμπληρώματα του εμπορίου. Ευκολία μεν, πολυέξοδα δε.
Μην υποτιμάς την αξία του ταπεινού BORS. Δώσε του την ευκαιρία να σε βοηθήσει πεπτικά και δεν πρόκειται να σε απογοητεύσει.
BORS λοιπόν «Tovarish» (σύντροφοι!)
• Ως πρωινό ρόφημα αντί γα νερό
• Ως κύριο συστατικό (υγρό) στην παρασκευή σούπας λαχανικών
• Ως πρόσθετο συμπλήρωμα σε ίση αναλογία με τους καθημερινούς χυμούς σας
Από σήμερα, ή μάλλον σε 3 ημέρες,
Πιείτε στην Υγειά σας ή στα Ρουμάνικα, Noroc!
Σπάρτακος ο Εκπαιδευτής


Πηγή: spartacus.gr


Σας άρεσε το άρθρο?
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΣΤΟ FACEBOOK ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
ή κάντε κλικ παρακάτω στα εικονίδια κοινωνικών δικτύων επιλογής σας:
Διαβάστε Περισσότερα... »

Τι τρώνε οι μοναχοί του Αγίου Όρους την Τεσσαρακοστή - Το μυστικό για μια μακρά και υγιή ζωή..

0

Τι τρώνε οι μοναχοί του Αγίου Όρους την Τεσσαρακοστή.
Το μυστικό για μια μακρά και υγιή ζωή..



Η διατροφή των μοναχών μας δίνει το καλό παράδειγμα για το είδος διατροφής που θα πρέπει να ακολουθούμε στη ζωή μας. Οι μοναχοί δεν τρώνε κρέας. Τρώνε πολλά όσπρια και σε ορισμένες περιπτώσεις, τρώνε ψάρι.
Τρώνε δυο φορές την ημέρα σε συγκεκριμένες ώρες και καταναλώνουν μικρές ποσότητες.
Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες τα γεύματα είναι δύο: ένα στις 8 πμ, το λεγόμενο μεσημεριανό, και ένα στις 6μμ, το βραδινό ή αλλιώς δείπνο.
Υπάρχουν μόνο αυτά τα δύο γεύματα, ενώ δεν προβλέπεται πρωινό ή οποιοδήποτε ενδιάμεσο γεύμα.
Κατά τους χειμερινούς μήνες, το ωράριο διαφέρει κατά μια ώρα.
Γιατί όμως τρώνετόσο νωρίς μεσημεριανό και βραδινό;
Το ωράριο που ακολουθούν οι Αγιορείτες είναι το ηλιακό, που συνηθίζεται να λέγεται “βυζαντινή ώρα”.
Βάση του βυζαντινού ωραρίου είναι το ηλιοβασίλεμα. Με τη δύση του ηλίου τελειώνει η μέρα και η συγκεκριμένη στιγμή συμπίπτει για τους μοναχούς με την ώρα δώδεκα τα μεσάνυχτα.
Με αυτόν τον τρόπο γνωρίζουν με ακρίβεια πότε θα φάνε και έτσι έχει προσαρμοστεί ο οργανισμός τους σε μια ισορροπημένη διατροφή σε συγκεκριμένο ωράριο.
Επιπλέον, τηρείται το μέτρο στο φαγητό με την κατανάλωση συγκεκριμένων ποσοτήτων. Συγκεκριμένα, μόλις τελειώσει η ποσότητα του γεύματός τους, δεν υπάρχει δυνατότητα για επιπλέον ποσότητα.
Το επίπεδο ποιότητας των φαγητών τους είναι πολύ υψηλό, καθώς όλα τα εδώδιμα αγαθά είναι βιολογικής καλλιέργειας και προέρχονται από τα χωράφια τους.
Ο τρόπος μαγειρέματος είναι πολύ απλός και υγιεινός και τα φαγητά που επιλέγουν να παρασκευάζουν, τους βοηθούν στην πνευματική τους εγρήγορση και στην ενδυνάμωση των αντοχών τους στη σωματική άσκηση. Έτσι ανταποκρίνονται με επιτυχία στις εργασίες τους.
Παρά την απουσία κρέατος από το διαιτολόγιό τους, δεν παρουσιάζουν προβλήματα υγείας, αντιθέτως σπάνια εκδηλώνουν κάποια ασθένεια και, αν αυτή παρουσιαστεί, θα είναι σε μεγάλη ηλικία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι μοναχοί δεν καπνίζουν.
Ας συνοψίσουμε τη διατροφή και τα μυστικά διατροφής των Αγιορειτών μοναχών :
· Τροφές χωρίς λίπη και καρυκεύματα
· Μικρά γεύματα σε συγκεκριμένες ώρες
· Εγκράτεια στην ποσότητα
· Αποχή από το κρέας
· Αποκλειστική χρήση ελαιόλαδου στα φαγητά
· Κανένα λίπος, βούτυρο, μαργαρίνες, κρέμα γάλακτος, και άλλα συναφή προϊόντα στην παρασκευή των γευμάτων
· Ελιές, λαχανικά, ψωμί και ζυμαρικά
· Τυριά, αυγά και πίτες (τις ημέρες που δεν απέχουν από το λάδι ή μετά τις μεγάλες νηστείες)
· Σπάνια κατανάλωση μαλάκιων (καλαμάρια, χταπόδια, σουπιές), κυρίως την περίοδο των νηστειών
· Κατανάλωση χωρίς περιορισμό χόρτων, μανιταριών και φρούτων του δάσους (αγριοφράουλες, κούμαρα, βατόμουρα, κράνα, κάστανα κ.ά)
· Κρασί, τσίπουρο, καφές, τσάι
· Λουκούμια και χαλβάς
Το κρέας το αντικαθιστούν με άφθονα λαχανικά και φρούτα, που είναι πλούσια σε βιταμίνες (A, C, E), φυλλικό οξύ, ιχνοστοιχεία, αντιοξειδωτικά και φυτικές ίνες. Η διατροφή τους είναι «φτωχή» μόνο σε κορεσμένα ζωικά λίπη.
Τα όσπρια, με τη σειρά τους, αποτελούν το «κρέας» της νηστείας.
Παρέχουν σύνθετους υδατάνθρακες αλλά και φυτικές πρωτεΐνες με μηδαμινό λίπος. Αν συνδυαστούν σωστά με δημητριακά (ρύζι, καλαμπόκι, ψωμί), μας δίνουν πρωτεΐνες, ισάξιες του κρέατος.
Το ψωμί βρίσκεται στη βάση της μοναστηριακής διατροφικής πυραμίδας και εκτός από τους σύνθετους υδατάνθρακες (βασική πηγή ενέργειας για τον οργανισμό μας), περιέχει φυτικές ίνες και βιταμίνες Β και Ε.
Ένα πλούσιο σε διατροφικές αξίες διαιτολόγιο, όπως αυτό των μοναχών, πέρα από το ότι συνιστά κατά τους ειδικούς μια φυσική ασπίδα προστασίας από καρδιαγγειακά νοσήματα, ωφελεί στα παρακάτω:
● Μειώνει τα επίπεδα χοληστερίνης και τριγλυκεριδίων στο αίμα
● Βοηθά την καλύτερη ρύθμιση του σακχάρου και της αρτηριακής πίεσης
● Προστατεύει από οστεοπόρωση και διάφορους τύπους καρκίνου
● Διαθέτει αντιγηραντικές ιδιότητες
● Ευνοεί την καλύτερη λειτουργία του εντέρου
Για τους μοναχούς η βάση όλων των αρετών είναι η νηστεία.
Νηστεία είναι ο διαρκής μετριασμός της τροφής με σύνεση και διάκριση.
Ο νόμος της νηστείας φαινομενικά αφορά το σώμα, και ειδικότερα το στομάχι, στην πραγματικότητα όμως αφορά την ψυχή, και ειδικότερα τον νου.
Στο πλαίσιο του 7ου συνεδρίου ογκολογίας Δυτικής Ελλάδας, που πραγματοποιήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2011 στην Πάτρα, μίλησε και ο Αγιορείτης Μοναχός Επιφάνιος, Γέροντας του Ιερού Καθίσματος Αγίου Ευσταθίου (Μυλοπόταμος). Παραθέτω σκόπιμα σχετικό απόσπασμα από την ομιλία του:
“ Σήμερα στο Άγιον Όρος ζουν περίπου δύο χιλιάδες μοναχοί. Συνήθως πεθαίνουν από φυσιολογικά αίτια στα βαθιά γεράματα. Σημαντικότατο ρόλο στη σωματική υγεία των μοναχών παίζει η επιβεβλημένη νηστεία.
Η νηστεία, σαν κανόνας από τους Άγιους Πατέρες, δεν είναι τιμωρία. Είναι σωτήριος υπόδειξη. Οι μοναχοί ακολουθούν τους κανόνες της νηστείας με ευχαρίστηση, γιατί βιώνουν τα οφέλη της.
Η νηστεία καθαρίζει τον νου. Εξευγενίζει τη σκέψη.
Η νηστεία είναι αναγκαία όσο τα μάτια. Ό,τι είναι τα μάτια για το σώμα μας, είναι η νηστεία για το μέσα μας, για την ψυχή μας.”
Λοιπές ευεργετικές ιδιότητες της διατροφής των μοναχών στη ζωή τους:
Α. Μακροζωία
Οι περισσότεροι μοναχοί πεθαίνουν μετά τα ογδόντα πέντε χρόνια. Οι θάνατοι από τα εβδομήντα έως τα ογδόντα πέντε χρόνια είναι λίγοι. Υπάρχουν όμως και αρκετοί μοναχοί που πεθαίνουν μετά τα ενενήντα πέντε. Επίσης, υπάρχουν περιπτώσεις μοναχών οι οποίοι ζουν περισσότερο και από εκατό χρόνια.
Β. Καλή φυσική κατάσταση
Γ. Ισορροπημένη ψυχοσωματική κατάσταση, ευεξία
Δ. Ελαχιστοποίηση των ποσοστών θανάτου από καρκίνο στομάχου και πνευμόνων και σχεδόν μηδενικά ποσοστά καρκίνου του παχέος εντέρου και του προστάτη. Τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια, έχει διαπιστωθεί μόνο μια περίπτωση θανάτου από καρκίνο του παχέος εντέρου.
Ε. Χαμηλό ποσοστό καρδιολογικών περιστατικών, καθώς και άλλων οργανικών αντιδράσεων που έχουν άμεση σχέση με την καρδιά (πχ πίεση, αρτηριοσκλήρυνση, χοληστερίνη, τριγλυκερίδια κλπ.)
Λοιπές συνήθειες μοναχών που μεγιστοποιούν τα οφέλη της διατροφικής τους κουλτούρας:
Σωματική Άσκηση:
Παρόλο που τρέφονται δυο φορές την ημέρα, έχουν έντονη κινητικότητα και σωματική άσκηση. Γυμνάζονται με φυσικό τρόπο μέσα από τις αγροτικές και τις καθημερινές ασχολίες τους. Για την εκτέλεση εξάλλου των διακονημάτων χρειάζεται καλή φυσική κατάσταση. Είναι απαραίτητη για να αντέξει κάποιος τις καθημερινές εργασίες, που μπορεί να είναι περισσότερες από μία και να διαρκούν αρκετές ώρες.
➢ Κοινή εστίαση:
Οι μοναχοί τρώνε όλοι μαζί σαν οικογένεια σε προγραμματισμένα γεύματα. Έτσι πετυχαίνουν τη σταθερότητα στον μεταβολισμό τους, ενώ με την αποφυγή κατανάλωσης διαδοχικών και ακατάστατων γευμάτων ή μεγάλων ποσοτήτων διευκολύνουν την πέψη του οργανισμού τους, κάτι που τους επιτρέπει την πνευματική τους ανασύνταξη και επαναλειτουργία.
➢ Ξεκούραση :
Οι μοναχοί για να αντέξουν την κόπωση κατά τη διάρκεια της ημέρας - αφού ξυπνούν περίπου στις 3:30 το πρωί - και μετά το πέρας του γεύματος, πηγαίνουν για ξεκούραση 2-3 ωρών για να ακολουθήσει στη συνέχεια για τον καθένα το διατεταγμένο διακόνημα.
Έχουν δηλαδή κενά ξεκούρασης, ώστε να παίρνουν δυνάμεις.
Αν εξετάσουμε την έντονη σωματική άσκηση σε συνάρτηση με τη λιτή διατροφή, θα δούμε ότι αυτό που τους κρατάει δραστήριους όλη την ημέρα είναι η ποιότητα της διατροφής τους και όχι η ποσότητα.
Απόσπασμα απο το βιβλίο ¨O Μοναχός που έγινε CEO” - 1000 χρόνια Αθωνικό Management.
Θοδωρής Σπηλιώτης
Ιδρυτής και CEO στην ESURVEY - Συγγραφέας του βιβλίου
«O Μοναχός που έγινε CEO» – 1000 χρόνια Αθωνικό Management


Πηγή: huffingtonpost.gr


Σας άρεσε το άρθρο?
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΣΤΟ FACEBOOK ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
ή κάντε κλικ παρακάτω στα εικονίδια κοινωνικών δικτύων επιλογής σας:
Διαβάστε Περισσότερα... »

Τα ψάρια κάνουν καλό ή κακό στην υγεία;

0

Αν επικεντρωθούμε στα φυσικά συστατικά των ψαριών, δηλαδή τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα, τότε τα ψάρια αντιπροσωπεύουν μια εξαιρετικής ποιότητας φυσική τροφή.
Όμως, η εικόνα που έχουμε για τα ψάρια, ότι τρέφονται με θαλάσσια θρεπτικά συστατικά στα οποία δεν παρεμβαίνει ο άνθρωπος και άρα είναι απαλλαγμένα από τη μόλυνση, δεν είναι σωστή.
Τα ψάρια δυστυχώς είναι μολυσμένα και αυτό μπορεί να αναιρεί το όφελος που παρέχουν τα ωμέγα-3 λιπαρά στην υγεία μας. Αυτό δεν είναι απλώς μια σκέψη καθώς πρόσφατες μελέτες συμπεραίνουν ότι ορισμένα είδη ψαριών μάλλον δεν βοηθούν την υγεία μας.
Μια μετα-ανάλυση που δημοσιεύθηκε το 2006 και εξέτασε 89 προηγούμενες μελέτες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν είναι σαφές αν η κατανάλωση ψαριών ωφελεί ή όχι. «Δεν είναι ξεκάθαρο αν τα ωμέγα-3 λιπαρά, μεγάλου ή μικρού μήκους, μειώνουν ή αυξάνουν τη συνολική θνησιμότητα, τα καρδιακά συμβάντα, τον καρκίνο ή τα εγκεφαλικά»[1], έγραψαν οι ερευνητές της μελέτης.
Για να είμαστε αντικειμενικοί θα πρέπει να πούμε ότι άλλες μετα-αναλύσεις έχουν συμπεράνει ότι τα ψάρια προσφέρουν μεγάλο όφελος στην υγεία. Το ερώτημα βέβαια είναι πως είναι δυνατόν οι διάφορες μετα-αναλύσεις να συγκρούονται μεταξύ τους αλλά αυτό δεν είναι κάτι που έχει λογική εξήγηση. Φαίνεται πως οι ψυχολογικές προθέσεις των ερευνητών πριν καν διεξάγουν τη μελέτη ή η  πηγή της χρηματοδότησής τους παίζουν μερικές φορές πρωτεύοντα ρόλο.

Υδράργυρος, κάδμιο, μόλυβδος και PCB

Οι πρώτες μελέτες για τα ψάρια, και ειδικότερα τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα, έδειξαν ότι προστατεύουν από χρόνια νοσήματα όπως είναι η καρδιοπάθειες και ενδεχομένως από άλλες ασθένειες. Σχετικά πρόσφατα όμως, αυτά τα πρώτα ενθουσιώδη αποτελέσματα των μελετών μετριάστηκαν.
Ας πάρουμε για παράδειγμα μια μελέτη, την Dart, η οποία διεξήχθη στην Ουαλία και δημοσιεύτηκε 1989. Αφορούσε 2.033 ασθενείς που ανένηψαν από καρδιακές προσβολές και έδειξε ότι μετά από δύο χρόνια, οι ασθενείς που κατανάλωναν ωμέγα-3 λιπαρά είχαν 33% χαμηλότερη θνησιμότητα από καρδιά. Η Dart ήταν από τις σημαντικότερες μελέτες που έγιναν ποτέ υπέρ των ψαριών αλλά το θετικό αποτέλεσμα υπήρξε μόνο τα πρώτα χρόνια. Μετά από 15 χρόνια παρακολούθησης όσων συμμετείχαν στη μελέτη, η θνησιμότητα ήταν τελικά ίδια είτε κάποιος έτρωγε ψάρια είτε όχι. Αυτό σήμαινε κάτι απλό: ότι με το πέρασμα των χρόνων, η θνησιμότητα μεταξύ αυτών που έτρωγαν ψάρια ήταν μεγαλύτερη από εκείνους που δεν έτρωγαν, διαφορετικά δεν θα μπορούσε να υπάρξει αυτή η ανατροπή.
Η Dart δεν ήταν η μόνη μελέτη που υποψίασε τους ερευνητές ότι κάτι δεν πάει καλά με τα ψάρια. Το 2005 δημοσιεύθηκε μια μελέτη που είχε παρακολουθήσει 1.871 Φινλανδούς για 14 χρόνια και το αποτέλεσμα έφερε τα πάνω-κάτω στην καλή δημόσια εικόνα που είχαν τα ψάρια. Η μελέτη βρήκε ότι όσοι έτρωγαν 60 γραμμάρια ψάρια του γλυκού νερού την ημέρα, είχαν τριπλάσιες καρδιακές προσβολές από αυτούς που κατανάλωναν τη μισή ποσότητα ψαριών. Από αυτή τη μελέτη και ύστερα οι επιστήμονες άρχισαν να σκέπτονται σοβαρά ότι τα ψάρια, είτε ορισμένα είδη, είτε σε ορισμένες περιοχές, είναι τόσο μολυσμένα που μπορεί να κάνουν κακό στην υγεία παρά καλό.  Και το πρώτο τοξικό στοιχείο το οποίο υπέδειξαν στα ψάρια  ήταν ο υδράργυρος, ένα ρευστό μέταλλο που συσσωρεύεται στο ψαχνό τους.
Ο υδράργυρος εξέρχεται στην ατμόσφαιρα από τη γη με διάφορους φυσικούς τρόπους όπως μέσω των ηφαιστείων ενώ ένα μεγάλο μέρος προέρχεται από τη βιομηχανία (θεωρείται ότι υπάρχει σήμερα διπλάσια ποσότητα υδραργύρου στο περιβάλλον σε σχέση με την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης και ότι αυξάνεται 1% ετησίως).
Από τον αέρα, ο υδράργυρος πέφτει με τη βροχή στο έδαφος και καταλήγει στις θάλασσες και τις λίμνες. Εκεί οι μικροοργανισμοί τον μετατρέπουν σε μια μορφή που λέγεται μεθυλυδράργυρος και απορροφάται εύκολα από το ανθρώπινο σώμα. Το μικρό ψάρι τρώει τους μικροοργανισμούς και ο υδράργυρος ενώνεται σφιχτά στις πρωτεΐνες του. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και συσσωρεύει ακόμα μεγαλύτερες ποσότητες. Όσο πιο μεγάλο και ηλικιωμένο είναι ένα ψάρι τόσο περισσότερο υδράργυρο περιέχει (τα πιο μολυσμένα ψάρια είναι ο καρχαρίας και ο ξιφίας.
Η κατανάλωση ψαριών που περιέχουν πολύ υδράργυρο μπορεί να βλάψει σοβαρά την ανθρώπινη υγεία και το κλασικό παράδειγμα είναι η μόλυνση του ιαπωνικού κόλπου Μιναμάτα στη δεκαετία του 1950. Τότε, μια χημική βιομηχανία πλαστικών έριχνε στα νερά του κόλπου Μιναμάτα απόβλητα με υδράργυρο ο οποίος συσσωρεύονταν στα ψάρια. Τα πρώτα συμπτώματα παρατηρήθηκαν στις γάτες που συμπεριφέρονταν σαν τρελές και στη συνέχεια στον άνθρωπο. Επισήμως αναφέρθηκαν 2.265 δηλητηριάσεις ατόμων που έτρωγαν συχνά ψάρια, αλλά πιστεύεται ότι μολύνθηκαν πολύ περισσότερα άτομα. Αρκετοί πέθαναν και όσοι επέζησαν υπέφεραν από τύφλωση, κώφωση και διανοητικές δυσκολίες. Περίπου 1.400 νήπια μολύνθηκαν από τις μητέρες τους έστω κι αν οι ίδιες δεν εκδήλωσαν τα συμπτώματα.
 
Για πολλά χρόνια δεν είχε δοθεί προσοχή στο θέμα της μόλυνσης των ψαριών αλλά ξαφνικά αναδείχθηκε ως πολύ σημαντικό.  Στη συνέχεια ορισμένες μελέτες άρχισαν να διαπιστώνουν ότι τα ψάρια είναι μερικές περισσότερο μολυσμένα από το κρέας της ξηράς.
Το 2004, το περιοδικό Science, ένα από τα εγκυρότερα επιστημονικά περιοδικά στον κόσμο, δημοσίευσε τα αποτελέσματα μιας εμπεριστατωμένης επιστημονικής έρευνας, η οποία διεξήχθη από τον καθηγητή Roland Hites. Η εν λόγω έρευνα προκάλεσε αίσθηση και αντιδράσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι ερευνητές ανέλυσαν 700 δείγματα σολομού αφενός ιχθυοτροφείων και αφετέρου ελεύθερης αλιείας, τα οποία είχαν αγοραστεί από 40 διαφορετικές περιοχές του πλανήτη. Το πόρισμα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι τα ψάρια ήταν τόσο μολυσμένα που δε θα έπρεπε να καταναλώνεται παρά μόνο ευκαιριακά, είτε μόνο μία φορά μηνιαίως! Ο σολομός ήταν ιδιαίτερα μολυσμένος με ένα τοξικό φυτοφάρμακο, το Toxaphene, που είχε αποσυρθεί από την παγκόσμια αγορά. Μάλιστα ο καλλιεργημένος σολομός (ιχθυοτροφείου) ήταν 2-10 φορές πιο τοξικός από τον άγριο σολωμό και 4 φορές περισσότερο από το βοδινό. Το θέμα αυτό είναι πολύ σοβαρό διότι ο σολομός είναι από τα πιο δημοφιλή ψάρια και η μισή παγκόσμια παραγωγή του προέρχεται από τις ιχθυοκαλλιέργειες.
Η έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Science άλλαξε πολλά στο θέμα του κατά πόσο είναι υγιεινά τα ψάρια, ωστόσο ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) άσκησε κριτική στην μελέτη με τη δικαιολογία ότι τα υπό ανάλυση δείγματα ήταν ωμά και δεν είχε αφαιρεθεί η πέτσα των ψαριών. Οι κριτικές αυτές ανέφεραν επίσης το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος των τοξινών που συσσωρεύονται στο λιπώδη ιστό των ψαριών μπορεί να απομακρυνθεί με την αφαίρεση της πέτσας και το ψήσιμο του υπόλοιπου σώματος. Ποιος όμως θα έτρωγε ποτέ μια μολυσμένη τροφή θεωρώντας ότι όλα διορθώνονται με το ψήσιμο και την αφαίρεση της πέτσας;

Πηγή: Νταβίντ Καγιάτ (David Khayat): H σωστή αντικαρκινική διατροφή
Το 2006 η Afssa (Γαλλική Υπηρεσία Υγειονομικής Ασφάλειας Τροφίμων) έλαβε μια διαφορετική θέση από τον FDA. Δημοσίευσε μια έκθεση γνωμοδοτώντας ότι τα ψάρια και τα θαλάσσια προϊόντα συνιστούν σημαντικούς παράγοντες διατροφικής έκθεσης σε έμμονους οργανικούς ρύπους: για παράδειγμα, η ποσότητα έκθεσης στις διοξίνες είναι της τάξεως του 30% και στα πολυχλωριωμένα διφαινύλια (PCB) η έκθεσης είναι 75%. Όσον αφορά την έκθεση στο ιχνοστοιχείο αρσενικό, τα θαλάσσια προϊόντα ξεπερνούν το 50% γενικά στον κόσμο, όμως ειδικότερα στη Γαλλία πήραν το πρώτο βραβείο αφού ήταν της τάξεως του 95%!

Μια άλλη έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ.) έδειξε ότι ο υδράργυρος (οι συγκεντρώσεις των μεθυλιωμένων μορφών του υδραργύρου) ο οποίος θεωρείται πολύ τοξικός σχετίζονται κυρίως με την κατανάλωση ψαριών. Το ίδιο ισχύει για το κάδμιο τον μόλυβδο. Σε ορισμένα ψάρια οι συγκεντρώσεις αυτών των τοξικών μετάλλων είναι τόσο υψηλές, ώστε να θεωρούνται αυτά τα ψάρια… κοιτάσματα βαρέων μετάλλων. Πράγματι οι συγκεντρώσεις των καρκινογόνων ουσιών σε ορισμένα ψάρια αγγίζουν κάποιες φορές τα όρια του αδιανόητου. Για παράδειγμα στη νότια Γαλλία, σε δείγματα από σουπιές βρέθηκαν συγκεντρώσεις 4.200 μg από αρσενικό ανά 100 γραμμάρια δείγματος. Από τις υψηλότερες συγκεντρώσεις αρσενικού έχουν οι σαρδέλες με 600 μg ανά 100 γραμμάρια (βλέπε πίνακα).
Το πρόβλημα που προκύπτει από τους ρύπους που προσλαμβάνουμε από τη διατροφή μας, και οι οποίοι συσσωρεύονται στο σώμα μας, είναι ότι απαιτείται πολύς χρόνος για να αποβληθούν. Για παράδειγμα, ο χρόνος ημίσειας ζωής του καδμίου είναι 30 χρόνια. Ο αντίστοιχος χρόνος της διοξίνης κυμαίνεται μεταξύ των 7 και των 11 χρόνων, ένα χρονικό διάστημα αρκετά μεγάλο για να εκδηλωθεί η καταστροφική καρκινογόνος επίδραση τους.
Όσον αφορά τα πολυχλωριωμένα διφαινύλια που έκαναν την εμφάνιση τους στη βιομηχανία τη δεκαετία του 1930 και χρησιμοποιήθηκαν ευρέως στην παραγωγή πυκνωτών, μετασχηματιστών, αλλά και μονωτικών υλικών, χρωστικών και συγκολλητικών ουσιών επειδή είναι άφλεκτα, οι περισσότερες κατηγορίες τους είναι τοξικές. Γι’ αυτό άλλωστε σταμάτησε η παραγωγή τους, επειδή ότι θεωρήθηκαν πολύ επικίνδυνα. Τα προϊόντα αυτά δεν εξατμίζονται και δεν διαλύονται στο νερό. Αντίθετα, είναι λιποδιαλυτά (δηλαδή διαλύονται στα λίπη), γεγονός που εξηγεί γιατί  συσσωρεύονται στα λίπη των ψαριών.
Όλα αυτά εξηγούν μια χαρά γιατί οι μελέτες βρίσκουν πότε τα ψάρια να έχουν όφελος στην υγεία και πότε να μην έχουν. Ενώ αρχικά μπορεί να υπάρχει ένα άμεσο όφελος για την καρδιά (και γενικότερα για την υγεία) από την κατανάλωση ωμέγα-3 λιπαρών οξέων, μετά από δεκαετίες εμφανίζεται αυξημένος κίνδυνος για καρκίνο και καρδιοπάθεια, και ενδεχομένως για άλλες ασθένειες.
Με κάθε μολυσμένο ψάρι που τρώμε, οι ρύποι που περιέχει και είναι ελάχιστα βιοδιασπώμενοι, συσσωρεύονται στο σώμα μας, στο συκώτι, στον εγκέφαλο και στο λιπώδη ιστό μας. Με την επαναλαμβανόμενη πρόσληψη τους, υπάρχει ο κίνδυνος τα συστατικά αυτά να αποδιοργανώνουν τις μεταβολικές διαδικασίες και να αυξάνουν μακροπρόθεσμα τις πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου, καρδιοπαθειών και άλλων ασθενειών. Μια ισπανική έρευνα, που διεξήχθη από μια νοσοκομειακή και πανεπιστημιακή ομάδα της Βαρκελώνης το 2004, έδειξε ότι τα πολυχλωριωμένα διφαινύλια παίζουν δραστικό ρόλο στην καρκινογένεση στο παχύ έντερο. Μια άλλη έρευνα, από τη Σουηδία, τονίζει ότι οι καρκίνοι του παγκρέατος, οι οποίοι είναι σοβαροί, χειροτερεύουν σε περίπτωση έκθεσης στα πυραλένια, μία άλλη ονομασία των πολυχλωριωμένων διφαινυλίων.
Δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία ότι τα ορισμένα ψάρια μπορεί να είναι αρκετά μολυσμένα καθώς έχουν ανακαλυφθεί διάφορες τέτοιες περιπτώσεις. Ιδιαίτερη μάλιστα προσοχή χρειάζεται όταν αλιεύονται σε μολυσμένες λίμνες και ποταμούς. Μια έρευνα που έγινε από την Afssa παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ζητήθηκε από 52 εθελοντές που ζούσαν κοντά στον ποταμό Ροδανό και στις μεγάλες ρυπογόνες βιομηχανικές εγκαταστάσεις, να δώσουν δείγμα αίματος για να ερευνηθούν οι συγκεντρώσεις των πολυχλωριωμένων διφαινυλίων. Σ’ αυτούς που περιλάμβαναν συχνά στη δίαιτα τους ψάρια της περιοχής, βρέθηκαν συγκεντρώσεις PCB οι οποίες ήταν πολύ υψηλές (έως 93 pg/g, που είναι τεράστιες).

Να τρώμε ή να μη τρώμε ψάρια;

Σήμερα είναι γεγονός ότι έχει εξανεμιστεί ο αρχικός ενθουσιασμός που περιέβαλε τα ψάρια ως υγιεινή τροφή. Φυσικά δεν φταίνε γι’ αυτό τα ψάρια. Τίθεται όμως το ερώτημα: Πρέπει κανείς να εγκαταλείψει την ιδέα της κατανάλωσης ψαριών; Oι ειδικοί λένε ότι η λύση δεν είναι να μην τρώει ο κόσμος ψάρια αλλά να αποφεύγει τα πολύ μολυσμένα. H συμβουλή αυτή δίνεται διότι, αν εξαιρέσει κανείς τον υδράργυρο, τα τοξικά που περιέχονται στα ψάρια, θεωρούνται ότι βρίσκονται σε παρόμοια επίπεδα μ’ αυτά που υπάρχουν στο βοδινό, το κοτόπουλο, το χοιρινό, τα αυγά και το βούτυρο.
Ευτυχώς όμως, οι μολύνσεις των ψαριών, διαφέρουν από το ένα είδος στο άλλο (και από τη μία περιοχή προέλευσης στην άλλη). Συνεπώς αυτό που απομένει κάποιος να κάνει είναι η σωστή επιλογή ώστε ο ίδιος και τα παιδιά του να λαμβάνουν τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα που τόσο ωφέλιμα είναι για την υγεία χωρίς να λαμβάνουν τα τοξικά των ψαριών.
Όσο περισσότερο θηρευτές είναι τα είδη των ψαριών, δηλαδή σαρκοφάγα, και όσο πιο μεγάλα και πολλά χρόνια ζουν τόσο πιο πολύ μολυσμένα είναι. Τα πιο επικίνδυνα είναι και μολυσμένα σε υδράργυρο είναι ο ξιφίας, ο κόκκινος τόνος και βέβαια ο καρχαρίας. Ο σολομός δεν περιέχει πολύ υδράργυρο αλλά φαίνεται πως είναι μολυσμένος με άλλους ρύπους. Τα λιγότερο μολυσμένα με υδράργυρο ψάρια είναι τα μικρά που ζουν λίγο όπως για παράδειγμα οι σαρδέλες μάλιστα έχουν αρκετά ωμέγα-3 λιπαρά. Ατυχώς όμως οι σαρδέλες μπορεί να βρεθούν με αρκετό αρσενικό. Τελικά η επιλογή του υγιεινού ψαριού δεν φαίνεται πολύ εύκολη.
O διακεκριμένος ογκολόγος Νταβίντ Καγιάτ, θεωρεί ότι πρέπει να προτιμώνται το σκουμπρί, οι σαρδέλες, ο γαύρος, η τσιπούρα, το λαβράκι, η γλώσσα και να αποφεύγονται ο ξιφίας, το μάρλιν, το σίρκι, ο κόκκινος τόνος και τα χέλια.


Πηγή: healthyliving.gr

Σας άρεσε το άρθρο?
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΣΤΟ FACEBOOK ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
ή κάντε κλικ παρακάτω στα εικονίδια κοινωνικών δικτύων επιλογής σας:
Διαβάστε Περισσότερα... »